:درباره وبلاگ

:آرشیو

:پیوندها

:نویسندگان

:آخرین پستها

:ابر برچسبها

آماروبلاگ

دوشنبه 22 مرداد 1397-10:11 ب.ظ






همین چن وقت پیش بود ، دیدمش  گفتم سلام گفت سلام.  وحید همسایه‌مان رو می‌گویم.و اون یکی زهرا بود .
وحید رو گفتن سکته کرده !ولی 36 سالش بود.و زهرا که سرطان گرفته بود 32 ساله بود. از همسایه‌های قدیمی بودن.می‌دونید برا ما که نزدیک به 50 ساله تو این محلیم این دست حوادث غم انگیزه.  زندگیشون چه کوتاه بود.خدا رحمتشون کنه.

بشنوید: سلام

ببخشید اگر این پست غمگین بود.



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 23 مرداد 1397 02:02 ب.ظ
پنجشنبه 11 مرداد 1397-05:29 ب.ظ



یه همکار آذری دارم ، دوش داشتیم از احوال ایران سخن می‌راندیم که گفت ما به شما کاری نداریم اگه خبری بشه ما دخالت نمی‌کنیم و ما دل در گرو جایی دیگر داریم.از این حرفاش دلم گرفت.
من کردم، ولی خودم رو از هر ایرانی ایرانی‌تر می‌دونم .ایران وطن منه و دوست دارم تو همین خاک زندگی کنم وبمیرم.من یه ایرانیم.



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:پنجشنبه 11 مرداد 1397 05:36 ب.ظ
چهارشنبه 3 مرداد 1397-03:13 ب.ظ





بالاخره یک مغازه پیدا کردیم 15 پیش و 1.5 اجاره.دو سه روز اومدیم و رفتیم و درنهایت صاحبش که فکر کنم پیرمرد 90 ساله‌ای بود راضی شد.می‌گفت ماهی 2 تومن .تازه مغازه هم در دست تعمیر و نوسازی بود به همین خاطر 10 تومن پیش دادیم تا مغازه آماده شد مابقی رو هم بدیم. قرار بود که یکم مرداد تحویل بده ولی آماده نبود.مغازه در واقع جز‌یی از یک خانه بود که وی معامله کرده بود 2 میلیارد تومن و الان کلا گذاشته بود برا فروش  4 میلیارد تومن یعنی 2 میلیارد سود در عرض چندین ماه.کسی هم داخل خانه نبود و خانه خالی بود.
پیش خودم فکر می‌کردم (الان هم همین فکر رو می‌کنم)والاترین شغل و محترم‌ترین شغل در جامعه مربوط به استادهای دانشگاه هستش والبته و صد البته منظورم دانشگاه‌هایی مثل شریف و ... است.یه استاد باید چند سال تو دانشگاه درس بده که 2 میلیارد درآمد داشته باشه!؟هوووم چند سال؟!
گند بزنن به این اقتصاد که دلالی سودش از نجابت بیشتره!!
خوب داشتم می‌گفتم ،آره مغازه هنوز آماده نبود و بنده خدا پیرمرد داستان ما باقی پول رهن رو می‌خواست. گفتم حاجی شیشه مغازه و روشنایی‌هاش مونده که!عصبی شد و قرار داد رو فسخ کردیم.
آقا مالشه هر تصمیمی می‌خواد بگیره ولی از آرزوهام اینه که پولدار بشم دست عده‌ای رو بگیرم و قطعا این بنده خدا الگوی خوبی در این زمینه نبود.  



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:چهارشنبه 3 مرداد 1397 03:41 ب.ظ
جمعه 29 تیر 1397-02:15 ب.ظ



حتی تو بالگرد هم باید با خلبان در تماس باشیم و مسافرها رو کنترل کنیم

هممممم
آیکن دست کشیدن بر محاسن و فرو رفتن در فکر اینکه چه بنویسم و از  کجا شروع کنم.
همون‌طور که مستحضرید هفته‌های گذشته درگیر تعمیرات اساسی بودیم و فرصت نوشتن نبود از شدت خستگی.
بگذریم در انتها هم از اوضاع این روزها خواهم نوشت.
عنوان در واقع اسم یه دوره‌اس که 2 سال یک‌‌بار می‌گذرانیم .از اونجا که رفت‌ و آمد ما با بالگرد است نیاز است که این دوره رو بگذرونیم.این رو بگم که ما اینجا از  کلمه بالگرد استفاده نمی‌کنیم و می‌گوییم چاپر«CHOPPER » از شنیدن این کلمه بچه‌ها خیلی خوشحال می‌شن. چرا که چاپر نوید رفتن به خانه است.
این را اضافه کنم که همراه این دوره ما باید آموزش یک دوره دیگر را بگذرانیم به نام  «RADIO MAN » که مطلب جدایی رو می‌طلبه.خلاصه برایتان بگویم که اینجا ما کار برج مراقبت را هم انجام می‌دیم.
اما HLO ،کار یک HLO از زمانی شروع می‌شه که چاپر می‌خواد رو سکو بشینه.بعد از اینکه رادیو من سبز بودن محل فرود رو اطلاع می‌ده 2 دقیقه بعدش چاپر در موقعیت  «HELI PAD  » سکو قرار می‌گیره(همون H معروف) بعد از نشستن دور موتور رو کم می‌کنه و با انگشت شست به HLO  می‌فهمونه که آماده انتقال مسافرین با بارهایشان هست.بعد از تخلیه مسافرا با بارهاشون روی سکو حالا نوبت مسافرای سکو به خشکی و بارهاشون هست .حین انتقال همه مسافرا باید جلیقه نجات رو به طور صحیح بپوشن وهیچ‌وقت به پروانه عقب چاپر نزدیک نشن .انتهای نقل و انتقالات موتور چاپر دورش بالا می ره و خلبان منتظر می‌مونه که نفر HLO بهش با انگشت شست اجازه پرواز بده و بعد پرواز و  خشکی و خانه و خانواده.
ها راستی بچه دوستم یه پسره :)
                                                       بشنوید                                                        

پ.ن: برای دومین بار در این چند سال اخیر قیمت ها چند برابر شد مسکن ،دلار،طلا  :| :| :|
هیچ نظارتی هم  از هیچ سازمانی به‌چشم نمی‌خوره .چندی هست که دنبال اجاره مغازه‌ای هستیم از برای اشتغال دو جوان لیک در این آشفته بازار هرکس قیمتی می‌دهد آنچنان ...
از طرفی هم بخور بخور حضرات و گدازاده‌هایشان و سواستفاده آنها خون آدم رو به‌جوش می‌آره :|




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:چهارشنبه 3 مرداد 1397 04:38 ب.ظ
پنجشنبه 7 تیر 1397-08:16 ب.ظ



خب شب فوتبال ایران-پرتغال رسیدم به کیش.هتل رفتم ،اتاق ها مشخص شده بود.راستش دلم می‌خواست اتاق پنجره‌ها ش رو به دریا باشه،به رزبشن ( معادل فارسیش چی میشه دوستان؟) -خب معادلش به کمک استاد شباهنگ شد پذیرشگر- گفتم اتاق رو عوض کنه، گفت نمی‌شه دیگه ،گرفتن، تازه تختشم دبله(دونفره است) .اون وقت من اینجوریو پذیرشگر اینجوری قانع شدم.
داخل
بیرون اتاق
فوتبال  رو رفتم بیرون بین مردم ،گفتم ببینم چه هیجانی داره؟! خیلی خوب بود، وقتی به جاهای حساس می‌رسید مردم یک صدا تشویق می‌کردن . نمی‌دونم بنویسم یا نه ،نمی خوام قضاوت کنم اما خوب آزادی برا ما ایرانی ها معانی مختلفی داره  شاید . به محض شادی خانوما روسری ها رو در می آوردن و می‌رقصیدن بعد از بازی هم تا ساعت سه بامداد ادامه دادن .
روز‌‌ بعد کلاسمون شروع شد.-خدایا نوشتن باصفحه تبلت چه‌قدر سخته-خب از کلاس عکس هم دارم انشاالله می ذارم .
حالا ادامه اش ،الان که دارم می‌نویسم نزدیکای یک بامداده،شب آخره و خدا بخواد فردا ظهر می‌رم تهران،یک شب هم اونجام شاید برم امام‌زاده صالح یا درکه.صبح شنبه هم که باید برگردم عسلویه و بعد سکو.الان کمی خسته ام امروز قایقرانی داشتیم.

قایق زرد رنگ پشت سر Life Boat
کنترلش رو آب خیلی سخته، امیدوارم هیچ وقت استفاده نکنیم.داخل همین قایق یک سری لوازم جهت بقا در دریا هست که در شرایط اظطرار باید استفاده کرد ، مثل منور،آب،بسکوییت مخصوص،قرص دریازدگی و غیره.عکس قسمتی از تجهیزات رو در زیر می بینید.
عکس قسمتی از تجهیزات
از جمله مهارت ها باید CPR و سرنگ زنی رو هم بلد شیم

سرنگ به شیوه تزریق عضلانی  از پشت( ماکت)
CPR
حین کلاسا یه خانم گربه  تو دست و پای بچه ها می پلکید .آخرش هم ندونستم اسمش چیه.

خیلی ملوس بود ،آخرش مجبورم کرد بغلش کنم :)

.خوب کاکوا امروز که  دهم تیره ، دارم ادامه شو می‌نویسم.ساعت  سیزده جمعه هشتم تیر رفتم فرودگاه کیش و بعد تهران.
تو تهران رفتم تجریش برا این کار از مترو استفاده کردم، مترو در تسخیر دوقشر بود، یکی کارگر های افغان و دو دستفروشان. بازار تجریش  پر بود از مردم و از دستفروشایی که اجناس دسته دوم می‌فروختن.بازار شلوغ بود و مردم در حال خرید. من هم از عطاریای اونجا یه سیر  برگ به لیمو خریدم، رو سکو دم می‌کنیم و می‌خوریم به جای چای.بعدش رفتم انقلاب دنبال کتابی فنی بودم در زمینه کارم اما پیدا نکردم ، الان تو ذهنمه که اینترنتی خرید کنمش.
جونم براتون بگه کاکوا که مسیر غرب به شرق انقلاب پر بود از کتابایی که رو کف خیابون ریخته بودن مثل ایرج میرزا، بادبادک باز و خیلی از کتابای قدیمی دیگه ، نمیدونم روزای تعطیل  انقلاب این‌جوریه یا همه روزه، قبلا که این‌جوری نبود.
خسته و کوفته از تهران گردی رفتم هتل و بعد صبح شنبه عسلویه و الان سکو دارم اینارو می‌نویسم. به علت تغییر ارتفاع متوالی کمی سر درد دارم که عادی هست.تا کی وقت کنم کمی در مورد دوره HLO  بنویسم.فعلا درپناه حق باشید.



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:دوشنبه 11 تیر 1397 01:10 ق.ظ
یکشنبه 3 تیر 1397-03:40 ب.ظ




هزار قاصدک روانه ات کردم  

باد امانت دار نبود   

یا تو نیامدی؟؟؟



این روزها کمی محزون بودم بنا به دلایلی.
خوب نرسیدم کارهام رو اون‌جوری که می‌خوام انجام بدم.
از طرفی هم قرار است که تجهیزات سکو رو یه حال اساسی بهشون بدیم.البته انشاءاله.نخندین اما اصطلاح فرنگی این کار یه چیزی تو همین مایه‌هاست،اورهال«overhaul»  به همین دلیل به اون می‌گیم تعمیرات اساسی یا به‌طنز حال اساسی. کار سختی هم هست و متاسفانه اکثر تلفات انسانی تو این مرحله از صنعت گرفته می‌شه انشاءاله به خیر بگذره و همه اصول ایمنی رو رعایت کنن.یه‌دوره آموزشی هم دارم که به خاطر اون زودتر باید خانه رو ترک کنم .دوره قایق نجات است که به اون کاکسوَین «coxswain» می‌گن. این دوره برا اینه که اگه یه موقع مجبور به فرار از سکو شدیم بریم تو قایق نجات و درریم.در واقع آموزش رانندگی این قایق هست.  دوره در کیش برگزار می‌شه. کیش الان هوا به‌شدت شرجی و گرم است. دوره هم همکارا با خانوم بچه‌ها میان .وقاعدتا اونجا تنهام و باید فکری برا وقت‌های بیکاریم بکنم.شاید هم چند تکه لباس خریدم .
فردا راهی هستم.تا چه پیش آید.

پ.ن: شاعر قطعه شعر بالا نامعلوم بود.






نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:یکشنبه 3 تیر 1397 04:26 ب.ظ
چهارشنبه 30 خرداد 1397-12:38 ق.ظ



 خواستم بنویسم :اسب نفس بریده را طاقت تازیانه نیست
ولی به قول بازیگر فیلم پاپیلون : من هنوز زنده ام



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:چهارشنبه 30 خرداد 1397 12:44 ق.ظ
یکشنبه 27 خرداد 1397-03:40 ب.ظ





آخه چرا ؟!



دوستم  می‌خواهد با خانواده به گرجستان مهاجرت کند.
تازه‌گی‌ها سفری داشته به آنجا.پرسیدم چه‌شد که این تصمیم را گرفتی؟
گفت حقیقت‌ این است که نرخ تورم آنجابسیارپایین است.من هم پیش خودم فکر کردم شاید دلیل کافی نباشد.بعد اضافه کرد که ما از لحاظ فرهنگی عقب‌ماندیم .یعنی مردم ایران یه جورایی جا ماندن.سفر را با خانم و دخترش رفته بود.در ادامه گفت آنجا در ساحل دریا خانمی لب ساحل کنارشان دراز کشیده بود و هرآنچه می‌خورد یا می‌کشید مثل سیگار  حتی خاکستر سیگار و فیلتر آن را هم در ساحل رها نکرد و ساحل دریا آنجا بسیار تمیز و زیبا بود.
در مقایسه با سواحل خودمان مخصوصا شمال کشور تاسف‌برانگیز بود صحبتش..



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:یکشنبه 27 خرداد 1397 04:02 ب.ظ
سه شنبه 8 خرداد 1397-02:54 ب.ظ





امروز برای کاری به خانهٔ دوست قدیمی‌ام رفتم، «میم».ما از سال هفتادوهشت باهم دوستیم. ازآن‌وقت‌ها که برای ورود به هنرستان آزمون دادیم و بعدهایش در طول ادامه‌ٔ تحصیل.می‌شود گفت که «میم» صمیمی‌ترین دوستم هست.چندسال پیش ازدواج کرد و امروز گفت که پنج،شش ماه دیگر بابا می‌شود انشاءاله.ذوق کردم وبا خوشحالی پرسیدم که دختر است یا پسر؟گفت معلوم نیست هنوز.من گفتم که دوست دارم دختر باشد! و البته سالم باشد جنسیتش هرچه باشد.از الان ذوق‌زده شده‌ام که در آغوش بگیر‌‌مش باید خیلی کوچک و بامزه باشد.دلم غنج رفت.«میم» گرایش تحصیلی‌اش را عوض کرد .چند کتاب به او امانت داده بودم ،دیگر نیازشان نداشت.حال کتاب‌ها به خانهٔ خود برگشتند.




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 8 خرداد 1397 03:49 ب.ظ
دوشنبه 7 خرداد 1397-02:36 ب.ظ




این‌روزها بحث مربوط به شهریه مدارس غیرانتفاعی داغ است.وقتی قیمت‌ها را می‌بینم دود از کله‌ام بلند می‌شود!یعنی یک خانواده که حداقل دو فرزند مدرسه رو دارد می‌بایست بین دو تا چهار میلیون تومان! برای هر نیم‌سال پرداخت کند. و بلکم بیشتر.حال سوال اینجاست ، خانواده‌هایی که ندارند چه؟شاید بگویید مدارس دولتی که هستند.آری هستند اما واقعا کیفیت آموزش و تربیت بچه‌ها در مدارس دولتی با مدارس غیرانتفاعی قابل مقایسه نیست. این مهم را با تجربه‌ای نشسته بر عمق وجودم درک کرده‌ام . شکاف اجتماعی و طبقاتی درست از همین‌جا شکل می‌گیرد.دیگر وقت آن است که فاتحه‌ای‌ برای اصل «سی‌ام» قانون اساسی  بخوانیم. می‌دانید،یاد کتب تاریخی درسی افتادم که در آنها نوشته بود: نظام آموزشی دوران «طاغوتی» ساسانی طبقاتی بود.



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:دوشنبه 7 خرداد 1397 03:14 ب.ظ
جمعه 4 خرداد 1397-10:10 ب.ظ





صبح زود بود رفتم که کارت پرواز خودم و دوستم رو بگیرم .شاید بر حسب عادت بود.ولی نمی‌شد تو صورتش نگاه کنم!.سلام کردم. پرسید بار دارم یانه)چمدان و کوله پشتی و اینا(،من هم گفتم نه. درمورد دوستم پرسید .یهو گفت آقا کجا رو داری نگاه می‌کنی؟با شمام!؟ .نمی‌دونم چرا عصبی بود و از چی ناراحت .با آرایش غلیظی که داشت دوست نداشتم نگاهش کنم.کارت‌های پروازمون رو گرفتم،برگشتنی شنیدم زیرلب داشت به‌من می‌گفت عقب افتاده .رفتم پیش دوستم نشستم و شروع کردم به گوش دادن موسیقی و فراموش کردن حرفش که مثل تیزی خنجر قلبم رو سوزوند.داشتم پیش خودم فکر می‌کردم اگه عقب‌افتادگی اینه که به صورت مثل عروس آرایش کرده‌اش نگاه نکردم!آره، من عقب‌افتادم که هیچ ،این عقب‌افتادگی رو هم دوست دارم.



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 11 خرداد 1397 11:45 ق.ظ
جمعه 4 خرداد 1397-09:52 ق.ظ




تلویزیون خانه ما(ظل عالی)

خوب ،سال 87 خریدیمش.تلویزیون رنگی خانه‌مان را می‌گویم.راستش تا آن سال هنوز تلویزیون ما سیاه و سفید بود.چند‌باری خراب  شده بود ،تعمیرش کرده بودم.لیک این‌بار قطعه ای مربوط به بخش پردازش تصویرش به‌واسطه رعد و برق سوخت.جستجویی در شبکه کردیم اما قطعه پیدا نشد.ماندیم چه‌کار کنیم.در شورای خانه مطرحش نمودیم.رای خودم این بود که اصلا قید داشتن تلویزیون در خانه را بزنیم!اما تصویب نشد.آخر می‌دانید در خانه فقط مستند می‌بینند و گاهی برنامه‌های ورزشی. خروجی مبدل دیجتال را تبدیل به RFنموده و تی‌وی جان، این پیر فرتوت را احیا نمودیم. باور کنید خود تی‌وی جان با زبان بی‌زبانی می‌گفت که رهایش کنیم تا دیگر آسوده بخوابد .اما زهی خیال باطل. این وسط  گوشی‌مان هم ناله‌اش بالا رفته و می‌خواهد ریق‌ رحمت را سر بکشد. اما هنوز در مقابل هوشمند کردن تی‌وی و گوشی‌مان مقاومت می‌کنیم. تا کی؟ نمی‌دانم.  



+زمان رعد و برق، وسایل برقی را از پریز برق بکشید.لطفا!
+RF : فرکانس رادیویی.         



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 4 خرداد 1397 11:22 ق.ظ
پنجشنبه 20 اردیبهشت 1397-07:54 ب.ظ





باز هم نتیجه‌ی اعتماد به آمریکا را دیدیم. فارغ از هر نگاه سیاسی عبرت گیری ما ایرانیان از تاریخ کم است و درنتیجه محکوم به تکرارش هستیم .
می‌دانید شخصا می‌گویم و قصد نصیحت و  این جور چیز ها نیست و نمی گویم و نمی خواهم همه اینجوری فکر کنن. اینکه کفشم را وصله بزنم و لباسم وصله داشته باشد و کهنه باشه اصلا برایم ناراحت کننده و نگران کننده نیست دغدغه حفظ کشور و یکپارچگی اون حداقل برای من فراتر از این چیزهاست .اما آن چیزی که من را نگران می‌کند دو دسته‌گی مردم و بی کفایتی مسولین است.  آن چیزی که ناراحت کننده است قاچاق بیست میلیارد دلار کالا به صورت علنی جلو چشم مسولین و شاید هم توسط خود مسولین!! صدقه سر جریان آزاد اطلاعات و شفاف بودن همه چیز، کسی چه می‌داند؟؟ !! .آن چیزی که نگران کننده است اقامت و تابعیت آقازاده های  مسولین در  کشورهای مرفه  اروپایی‌ست. اون چیزی که نگران کننده است چشم بستن به غارت بیت المال و بزل و بخشش آن است. ملتی که دشمن داخلی داشته باشد نیاز به قشون کشی بیرونی ندارد همین می‌شود که اسکندر مقدونی فقط با ده هزار نفر خیل عظیم سپاهیان ایران را شکست می‌دهد و بر جان و مال و ناموس ایرانیان مسلط می‌شود و آن می‌کند که نباید. ودر حمله اعراب تکرار شد و در حمله دهشتناک مغول نیز هم. به قول یکی از  مورخین یونانی زمان فتح ایران توسط اسکندر : ایران غولی بود با پا های سفالی که با یک ضربه پاها خوردوهمه چیز تمام شد. الان هم بیم همان می‌رود که ما غولی باشیم با پاهای گلی.
تا دیر نشده و تا شکاف بین مردم و مسولین بیشتر از  این نشده باید کاری کنند.



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:جمعه 21 اردیبهشت 1397 03:29 ق.ظ
سه شنبه 18 اردیبهشت 1397-04:59 ق.ظ




شبانگاهان تا حریم سحر چون زبانه كشد سوز آوازم

شرر ریزد بی امان بدل ساكنان فلك ناله سازم

دل شیدا حلقه را شكند تا براید و راه سفر گیرد

مگر یكدم گرم و شعله فشان تا ببام جهان بال و پر گیرد

 

خوشا ای دل بال و پر زدنت شعله ور شدنت در شبانگاهی

ببزم غم دیدگان تری جام پر شرری شعله آهی

بیا ساقی تا بدست طلب گیرم از كف تو جام پی در پی

به داد دل ای قرار دلم نو بهار دلم میرسی پس كی

                                                                                                                                                ساعد باقری


پ.ن 1:بشنوید
پ.ن 2: هممم از آهنگ های قدیم و خاطره انگیز بود .داشتم موسیقی گوش می‌دادم پرتم کرد به سالیان دور.

پ.ن 3:  خل بازی بس است بروم بساط صبحانه را حاضر کنم  :)
پ.ن4: آن عهد که بستم، بشکستم. والان داغونم  :((



نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 5 خرداد 1397 03:42 ب.ظ
پنجشنبه 13 اردیبهشت 1397-02:45 ب.ظ




هنگام نوشتن خوابی نیم روزی در روزی ابری و بارانی ما را سخت در ربوده بود که قهوه ای زدیم و نوشتیم.

در راستای خاطره نویسی با دعوت یک آشنا 

1.من گرخیده ،معلم رمبیده
نمی‌دونم ،فکر کنم دوران راهنمایی بود .خلاصه ما هم از دوستداران ریاضی بودیم.مغضوب عده‌ای در کلاس .معلم ریاضی  سر کلاس اومد و شروع کرد به درس دادن.بعد مساله ای طرح کرد و خواستار شد که یه داوطلب بیاد حل کنه .خوب انتظار ندارین که بگم عمه گرام رفت برا حل اون :) خودم رفتم دیگه .شروع کردم به حل کردن و رسیدم به جایی که انتهای تخته سیاه بود  .خدمت مخاطبین کچلم عارضم که اون وقت ها که وایت برد نبود.اما بعد رسیدم کنار میز معلم. معلم هم واستاده بود و داشت توضیح می‌داد برا بچه ها که مساله اله وبله و من صندلی رو جابجا کردم که بتونم بنویسم و در حال نوشتن بودم که گرمپی استاد رمبید رو زمین و ولو شد بنده خدا فکر کرده بود داره رو صندلی میشینه لیکن دل غافل و از  همه جا بی خبر که من صندلی رو جابجا کردم. کلاس رفت رو هوا و من گرخیده مونده بودم و استاد رمبیده. گچ از دستم بر زمین فرو افتاد و پوکر فیس وار به معلم و و دهان بازش و به بچه ها نگاه می‌کردم نمی‌دانستم سکوت کنم یا بخندم o-O

2.کاغذ بباید که میز نشاید.
از کلاس های مورد علاقه‌ی من در دانشگاه ادبیات فارسی بود.استاد هر از چند گاهی موضوعی ،چیزی می‌داد از برای تحقیق.سهم من فکر کنم در مورد حضرت مولانا بود .بگذریم، از اینجا و از آنجا مطلبی گیر آورده واز برای ارایه آماده کرده بودیم.و نوبت به من رسید. آری پشت میز استاد رفتیم . از اون میزهایی که قدی بود  نه اداری که بچه‌ها بهش جا استادی می‌گفتن بر وزن جامدادی .برگه ها رو روی میز گذاشته دستی بر محاسن نداشته کشیدیم و اندکی در چشم حضار نگریستیم و با صاف کردن گلو با چند سرفه آغاز نمودیم.شروع کردیم به خواندن و گفتن و خواندن و...همین‌گونه ادامه دادیم تا اینکه در برگه به کلمه ای برخوردم که نتونستم بخونمش. بگم دست‌خطم تعریفی ندارد.(عزیزان فکر کنید طرف دست خط خودش رو هم نتونه بخونه!!البته به شما کچل‌ها هیچ ربطی نداره : دی ) . معمولا در چنین مواقعی طرف برگه را بر می‌دارد و به چشمانش نزدیکتر می کند تا بتواند کلمه را بخواند.لیکن ، لاکن استرس ما را فرا گرفت و ما نیز می‌خواستیم چنین کنیم که بتوانیم کلمه را بخوانیم .اما نمی شد هر چه زور می‌زدم برگه بالا نمی آمد .آی زور می‌زدم  ها زور میزدم .حدس بزنید چی شده بود . من دیووووانه لبه های میز رو گرفته بودم و داشتم زور می‌زدم که میز را به چشمانم نزدیکتر کنم  به جای کاغذ!!!!!!!!! .که استاد بانگ برآورد : کاغذ بباید که میز نشاید.
آی کلاس رو هوا بود و رخ ما سرخ.


پ.ن: مدیونید اگه فکر کنید برا جایزه نوشتم . لبیک یا آشنا
http://glaryzhan.mihanblog.com/post/138

بعدا نوشت:ما که رفتیم دریا،ولی 100تومن کوفتتون بشه




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 5 خرداد 1397 03:42 ب.ظ






  • تعداد صفحات :9
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...